Geçen gün sitemizde yayınlanan “Çayeli eğitimi masaya yatırdı” başlıklı haberi görünce bu hususta yazmak elzem oldu.

Söz konusu haberde Kaymakam “gençlerin, geleceğini tehdit eden şiddet ve uyuşturucudan uzak durmaları için okul rehber öğretmenleri ile her ay yapılan toplantılar devam edecek. Eğitim öğretimde istenilen başarıya ulaşmak için okul aile birliklerine ve velilere de çok önemli görevler düşüyor. Okul aile birliklerinin başkanlarıyla toplantılar yapılarak velilerin görüş ve önerilerini dikkate alacağız.” Diyordu.

Ben de buradan yola çıkarak bazı gözlemlerimi ve bu gözlemlerim ışığında tespitlerimi sizlerle yüreğim sızlayarak paylaşmak istiyorum.

İşyeri güzergahım üzerinde olan bir çok otobüs durağının önünden hafta sonu hariç her gün aracımla geçerim. O otobüs duraklarından bir tanesi var ki bugün ki yazıma vesile oldu. Keşke olmasaydı. O otobüs durağı günün belirli saatlerinde öğrenciler tarafından tıka basa dolar. İlk başlarda bu otobüs durağı neden bu kadar kalabalık diye kendi kendime sordum durdum. Keşfetmem uzun sürmedi. Meğerse o otobüs durağı öğrencilerin sigara içme yeriymiş. Durağın hemen yanındaki okulun öğrencileri teneffüslerde o durağı sigara içme yeri olarak kullanıyorlar. Muhtemeldir ki okul idaresi ve öğretmenler de bu durumdan haberdardır. Yine muhtemeldir ki veliler de bu durumdan haberdardır. O gençleri o halde gördükçe içim sızlıyor. Görülen o ki gençlerimiz teneffüsleri ve dinlenme saatlerini sigara molası olarak değerlendiriyor.

Merak ettim ve sordum.

O gençlerin öğrenim gördüğü okulun geçmiş yıllarda üniversite sınavlarındaki başarısı nedir ?

Şaşıracaksınız ..!

Geçen yıl 1 öğrenci üniversite yerleştirme sınavını kazanmış. O da iki yıllık meslek yüksekokulu.

Evet evet yanlış duymadınız BİR KİŞİ 2 yıllık meslek yüksekokulu kazanmış.

Bir önceki yıl tablo daha da hazin bir haldeymiş o yıl kazanan hiç çıkmamış.

Bu durumu yüzdelerle ifade edemiyorum. Çünkü %1’in altında bir oran bu.

Böyle bir tablo ile karşılaştıktan sonra Kaymakam’ın çözüm önerilerinin elzem olduğu ortadadır. Bu çözümler Türkiye geneline yayılmalıdır. Burada okul idarelerinin, rehber öğretmenlerin ve paralel olarak okul aile birliği yönetimlerinin çok daha fazla inisiyatif alarak sadece öğrencilerle değil velilerle de bire bir görüşüp olayın vahameti anlatılmalıdır. Gerekli psikolojik destek sağlanmalıdır. Okul aile birliklerinin görevi sadece çay, pasta etkinliği düzenlemek, okulun ihtiyaçlarını karşılamada görev almak değildir. Burada onlara önemli görevler düşüyor. Bu durumda olan öğrencilerimiz onların desteğine muhtaç durumdalar. Olaylara yaklaşılırken o gençleri kendi çocukları gibi düşünerek yaklaşmalı.

Sigara, alkollü içki ve diğer uyuşturucu alışkanlıklar ile mücadele eden ve bütün zararlı alışkanlıklardan halkımızın ve bilhassa gençlerimizin korunması için yaptığı çalışmalarla kamuya hizmet veren Yeşilay Cemiyeti Rize il temsilcisi Bayram Ali Kavalcı’ya da buradan seslenmek istiyorum. Cemiyet olarak çok daha etkin görev almalı zararlı alışkanlıklardan gençlerimizi korumak için toplantılar etkinlikler düzenlemenin yanında birey bazında çalışmalar yapılmalıdır. Bire bir bu gençlerimizle ilgilenilmeli, gençlerimiz ve aileleri bu yönde eğitilmelidir. Okul yönetimleriyle bu hususta devamlı irtibat halinde olunmalı. Milli Eğitim Müdürlüğü ile koordineli projeler geliştirilmelidir. Bu işler gönül işleridir. Parayla yapılan işler değildir. Sizden daha etkin bir çalışma bekliyorum. Cemiyetin il temsilcisi olarak gönülden çalıştığınızı biliyorum ve takdir ediyorum. Ancak manzara-i umumiye çok daha fazla çalışmamızı gerektiriyor. Yarın çok geç olabilir.

Yine bir başka hazin durumdan daha bahsedeyim size. Eğitimde geldiğimiz noktanın alenen görülmesi açısından bu yazacaklarımın önemi büyüktür.

Öğrenci gençlerimizden bir tanesi geçmiş yıllarda sınıfta kalmış. Sınıf tekrarı yapmış fakat o yılda dersler berbatmış. Görünen tabloya göre iki yıl üst üste sınıfta kalacak olan gencimizin okuldan ilişiği kesilecekmiş. Fakat sınıfı geçme hususunda öğrenci gencimizden herhangi bir talep ya da çaba emaresi yokmuş. O yıl sınıf tekrarı yapan öğrencimiz sınıfını bir şekilde geçiyormuş. İte kalka lise öğrenimini tamamlıyormuş. Buraya kadar beni şaşırtan çok acayip karşıladığım bu kadar da olmaz dediğim bir durum yok.

Öğrenci gencimiz okuldan mezun olduktan sonra bir sohbetinde öğretmenine hitaben şu vurucu cümleyi kullandı. “Dört yılıma mal oldunuz hocam”. Öğrencimiz dört yıl boyunca boşu boşuna okul okuduğunu öğrenim gördüğünü ya da başka bir deyişle öğrenim görmeden mezun olduğunu öğretmenine bu cümleyle serzenişte bulunarak ifade etti. Dört yıl boyunca okulda boşu boşuna zaman kaybetmiş. Dışarıda geçireceği zamanı okulda geçirmek zorunda kalmış ve bu durumu kendisi için bir kayıp saymış öğrencimiz.

Türk Eğitim Sendikası yapmış olduğu bir araştırmada okul ve okul önlerinde şiddet olaylarının geçmiş yıllara oranla oldukça artmış olduğunu tespit etmiş. Bu konuda da yazacak çok şeyim var. Konumuzun bu boyutuna girmiyorum. Belki bu hususta yazmadığım için yazım neden sonuç ilişkisi açısından eksik kalacak. Fakat yazacaklarım çok olduğundan bu boyutu bir başka yazıma bırakıyorum.

Bir çok nedenden dolayı ve özellikle popüler kültürün dayatmaları sonucunda yüreklerimizi sızlatan, burkan acı bir manzarayla karşı karşıyayız. Dejenerasyona uğramış bir gençlik kitlesi var karşımızda. Manzara-i umumiye hiç ama hiç iyi değil. Bugünü hep geçmişle kıyaslarız. Bizim zamanımızda diye başlayan serzenişlerle bugünü hep eleştiririz. Fakat durum gerçekten çok ciddi. Gençlerimiz elimizden avucumuzdan kayıp gidiyor. Kayan onların hayatı ve geleceği; acı olan bunun farkında değiller. Eğer müdahale edilmezse yarın bugünleri arayacağımız muhakkaktır.

Masaya yatırılan eğitim ve öğretim umarım masada kalmaz.