Dünyalık Sermaye
Kişi, dürüstlüğünde samimi değilse, emin kişi, güvenilir kişi, sözü özü bir değilmişse, dünyalık sermayeden yoksundur demektir. İnsanımızı dünyalık sermayeden eden düşüncenin başında, kibir yatar. Bu gidişat zamanla yalana dönüşür ve kişide kalıcı bir hastalık olur ve güvenilirliğini kaybetmekle, samimiyetten ve de gerçeklerden uzaklaşmış olur. Hayatı böyle kabul eder ve de çevresindeki herkesi böyle değerlendirip ilişkilerini, hep kaypak zeminde, sakat temellerde kurar. Aslında kendini avutmadan başka bir şey değildir kendine gülen söz veren aslında kendisinin aynısıdır. İnsanları asla bulunduğu makam, giydiği elbise, yediği yemekten, Oturduğu evden ötürü asla yargılamayıp kişiye asla değer vermeyiniz? Hayatınızın en aptalca hatasını işlemiş olursunuz, oysaki insanlar, kalbi duygularının, dışa yansıması kişinin gönül karakteristik özelliğini belirtir ve de kişi bu noktada değerlendirilir, beklide, güven verenlerin, makamı, rütbesi, çok parası yoktur, amma onda olan o manevi duyguları, dünyayı satsan zerresini alamayacağın değerdeki o insanlığa ne demeli o zaman? Aklıma rahmetli Aşık Veysel’in şu dizesi geldi paylaşmak istiyorum bu yazıda bağlantılı olarak ne diyor şairimiz, “güzelliğin 5 para etmez, bu bendeki aşk olmazsa” Evet her şeyi açıklıyor tükenmeyen bir sermaye olarak, el emin, güvenilir, sözünde duran, sözü özü bir, olan olmak gerekiyor, ne mutlu bunu kişilik olarak kendinde yaşatanlara, arkadaşlar dünyalık için en tükenmez sermaye budur,