Belki de artık alışkanlıklarımızı sorgulama zamanıdır. Sabah ezanıyla uyanan, öğle ezanıyla işine ara veren, akşam ezanıyla evine dönen bir toplum olmak elbette kıymetlidir. Ancak bütün bunların yanında birbirimizin hâlinden haberdar olabiliyor muyuz?

Caminin hemen yanı başında yaşayan ama kimsenin kapısını çalmadığı bir yaşlımız varsa, aynı mahallede çocuğuna okul harçlığı veremeyen bir babamız bulunuyorsa, gençlerimiz kendilerini ifade edecek bir muhatap bulamıyorsa burada hepimize düşen bir sorumluluk vardır.

Din, sadece anlatılan değil, yaşanan bir hakikattir. Merhamet sözde kalırsa, kardeşlik sadece hutbelerde dile getirilirse, paylaşmak yalnızca belirli günlere mahsus olursa eksik bir şeyler var demektir.

Camilerimizin kapıları açık olabilir; peki gönüllerimizin kapıları da açık mı?

Bir genç camiye geldiğinde yalnızca nasihat mi duyuyor, yoksa anlaşılabildiğini de hissediyor mu? Bir kadın derdini anlatmak istediğinde kendisine kulak veren birilerini bulabiliyor mu? Bir yoksul yardım istediğinde mahcubiyet yaşamadan kapıdan çıkabiliyor mu?

İşte asıl mesele burada başlıyor.

Camiler, insanları yargılayan değil, kazanan; uzaklaştıran değil, yakınlaştıran; sadece geçmişin hatalarını hatırlatan değil, geleceğe umut veren mekânlar olmalıdır.

Din görevlilerimiz de yalnızca namazı kıldıran değil, mahallesini tanıyan, gencini bilen, yaşlısını arayan, ihtiyaç sahibinin kapısını çalan gönül insanları olmalıdır.

Elbette bu sorumluluk yalnızca din görevlilerinin omuzlarına yüklenemez. Cemaatin, hayırseverlerin, yerel yöneticilerin ve bütün toplumun bu konuda payı vardır.

Çünkü cami hepimizin evidir. Orada yükselen birlik çağrısı, caminin duvarları arasında kalmamalı; sokağa, çarşıya, okula, aileye ve hayatın bütün alanlarına taşınmalıdır.

Son söz olarak:

Belki de bir gün kendimize şu soruyu sormalıyız:

Bir mahallede kaç cami olduğunu biliyoruz. Peki o mahallede kaç yetim var, kaç yaşlı yalnız yaşıyor, kaç aile geçim sıkıntısı çekiyor, kaç genç umudunu kaybetmiş?

Camilerimizin sadece cemaatini değil, mahallesini de tanıdığı bir anlayışa ihtiyacımız var.

Çünkü camiden çıkan insanın hayatında merhamet artmıyorsa, kardeşlik güçlenmiyorsa, adalet ve paylaşma duygusu gelişmiyorsa üzerinde yeniden düşünmemiz gereken çok şey var demektir.

Ve belki de en zor soru şudur:

Biz Allah'ın evine ne kadar gidiyoruz sorusundan önce, Allah'ın kullarına ne kadar sahip çıkıyoruz sorusunu kendimize sorabiliyor muyuz?