Bir caminin değeri yalnızca cemaatinin kalabalığıyla, minaresinin yüksekliğiyle veya kubbesinin ihtişamıyla ölçülmez
Asıl değeri, kapısından içeri giren insanın derdine ne kadar ortak olabildiğiyle ölçülür.
Yanı başımızda açlık çeken bir aile varsa, borç batağında ezilen bir komşumuz bulunuyorsa, gençlerimiz umutsuzluğa sürükleniyorsa, yaşlılarımız yalnızlığa terk edilmişse kendimize şu soruyu sormalıyız:
Biz bütün bunların neresindeyiz?
Peygamber Efendimizin inşa ettiği mescit, yalnızca namaz kılınan bir yer değildi. Orası ilmin, kardeşliğin, dayanışmanın, istişarenin ve toplumsal sorumluluğun merkeziydi.
Bugün belki de en çok ihtiyacımız olan şey, camilerimizi yeniden hayatın merkezine taşımaktır. İnsanların sadece namaz vakitlerinde değil, dertleri olduğunda da kapısını çalabildiği mekânlar hâline getirmektir.
Çünkü bir yetimin gözyaşını silmeyen, bir yoksulun sofrasına katkı sunmayan, bir gencin elinden tutmayan anlayış, caminin ruhunu yeterince kavrayamamış demektir.
Unutmayalım: Minarelerden yükselen ezan, yalnızca namaza değil; iyiliğe, kardeşliğe, merhamete ve sorumluluğa da bir çağrıdır.
Belki de bugün kendimize sormamız gereken en zor soru şudur:
Biz camilerimizi mi hayatın merkezinde tutuyoruz, yoksa camilerimizin temsil ettiği değerleri hayatımızın dışında mı bırakıyoruz?
